Ellen Geerts (1962) schildert expressionistische landschappen. Zij schildert o.a. op Terschelling, in Zuid-Limburg, in Zuid-Frankrijk, maar vooral ook in Italie. Haar meest geliefde gebied in Toscane, al jaren vertoeft ze daar een aantal keer per jaar om te schetsen en te schilderen. Deze liefde voor Toscane heeft ze zelf tijdens haar laatste bezoek weergegeven in een gedicht:

Toscana, het voelt als thuiskomen, ieder jaar weer
De perfecte symbiose tussen cultuur en natuur.
De kunst, het landschap, de volle smaken van voedsel en wijn.
Hoe heerlijk is het om hier te mogen werken.
In mijn schetsboekje mijn herinneringen; Toscana voor thuis.

De avondzon tekent lange schaduwen over de geelgouden wijngaarden en de
zilverblauwe olijven. Voor een expressieve pittrice is dit het paradijs.

Toscane blijft voor Ellen een favoriet uitgangspunt omdat alles waarnaar ze op zoek is hier samenkomt. De structuur van het landschap; een historisch cultuurlandschap, de variatie in richtingen, kleur, gelaagdheid en begroeiing. De contrasten tussen licht en donker en tussen kleuren onderling (vooral in de herfst). De sporen die mensen hebben achtergelaten in het landschap in de vorm van huizen, dorpjes en kapelletjes; bijna altijd in harmonie met de omgeving.
"Ik heb vaak het gevoel dat alles meer in harmonie is en dat de mensen dichter bij de natuur en met de seizoenen leven. Als in november de olijvenpluk begint en je ziet de mensen op houten laddertjes in de olijfgaard in de weer, waan je je in een renaissance fresco. Toscane appelleert aan een gevoel voor schoonheid; steden als Florence en Siena als Gesamtkunstwerk, maar ook kleine dorpjes opgenomen in het landschap; de Toscaanse keuken en de heerlijke wijnen; het klimaat, de vriendelijke bevolking en het prachtige licht in de late namiddag. Al vanaf de Etruskische tijd zijn hier prachtige dingen ontstaan. Iets van dit alles probeer ik te vangen in mijn schilderijen."









 
Naast schilderen heeft Ellen Geerts ook een andere passie: het maken van prachtige hoeden.